مینویسم واسه خودم که یادم بمونه

امشب اومدم باز بنویسم.به یاد روزایی که رفتن و دیگه برنمیگردن ،به یاد لحظه هایی که فقط یه مشت خاطره ازشون مونده و یه آه ...چقدر دلتنگ اون روزام...خدا جون چی شد اون مریم پر شر و شور که یه روزم نبود که به وبلاگش سرنزنه؟اون مریم تو همون 18 سالگیش موند و اینی که الان مینویسه یکی دیگه اس...چه چیزا که تو این سالها عوض نشد...چه آدما که اومدن و رفتن...چقدر یه روز اینجا شلوغ بوداین سوت و کوریش منو میترسونه...ولی هنوزم همون حسو بهم میدی وب کوچولوی من...اون مریم عوض شد ولی تو هنوزم هستی و یادآور اون روزای تلخ و شیرینی.چقدر خوبه که حداقل تو تغییر نکردیچقدر خوبه که هنوز تو رو دارم...مامن تنهایی من! مینویسم واسه خودم که یادم بمونه...